به قلبت هدیه داد زل بزنی و به جای اینکه لبریز کینه و نفرت شی حس کنی هنوزم دوسش

داری.

چقدر سخته دلت بخواد سرتو باز به دیواری تکیه بدی که یه بار زیر آواره غرورش همه ی

وجودت له شده.

چقدر سخته تو خیالت ساعتها باهاش حرف بزنی اما وقتی دیدیش هیچ چیزی جز سلام نتونی

بگی.

چقدر سخته وقتی پشتت بهشه دونه های اشک گونه هاتو خیس کنه اما مجبور باشی بخندی

تا نفهمه که هنوزم دوسش داری.

چقدر سخته گل آرزوهاتو تو باغ دیگری ببینی و هزار بار تو خودت بشکنی و اونوقت آروم زیر

لب بگی

گل من باغچه ی نو مبارک.

پروردگارا از عشق امروزمان چیزی برای فردایمان باقی بگذاربه اندازه ی

یک نگاه..... به اندازه ی یک لبخند..... تا به یاد داشته باشیم که روزی

عاشق هم بودیم.

مهم نیست تمام سرزنش ها را می پذیرم به بهانه تولد حقایق غم انگیزی

که درد را به درد می آورد و آتش را می سوزاند سکوت می کنم تا به خاک

سپردن آخرین خاکسترهای آرزوی بر باد رفته ام آبرومندانه باشد.

گریه میکنم با شکوه مثل اقیانوس بلند مثل کوه او نمی شنود و 

نمی داند که ماه خوشبختی مشترک همه ی بی ستاره هاست.

                       خدایا!! 

                                   خدایا!!

                                               خدایا!!

                                                           خدایا!!

                                دیگر تاب پریشانی ندارم!

                                نه از آهن نه از سنگم.....

                                                                         خدایا!! 

چطور بود؟؟؟